PISA, dünyadaki onlarca ülkede 15 yaşındaki gençlerin bilgi ve becerilerini ölçen uluslararası sınavların kısaltması. Bu sınavların temel amacı, gençlerin hayata ne kadar hazır olduğunu ölçmek. Yani bağımsız düşünebiliyorlar mı? Okuduklarını eleştirel bir süzgeçten geçirebiliyorlar mı? Pratik çözümler üretebiliyorlar mı? Etrafımızda giderek hızlanan dünyada rekabet edebilecek donanıma sahipler mi?
Bunu da ezberci ve kopuk bilgi parçacıklarıyla değil, bu bilgiler arasındaki bağlantıları kurarak başarıyorlar.
Her PISA sonuçları açıklandığında ülkemizdeki eğitim sistemi ve veliler arasında büyük bir huzursuzluk başlıyor. Çünkü sonuçlar, okullarımızın çocuklarımıza diğer ülkelerdeki yaşıtlarına sunulan imkânları veremediğini gözler önüne seriyor.
Belki de diğer ülkelerde öğrenciler bu tür pratik becerileri ölçen sınavlara daha iyi hazırlanıyor. Bir yarışmaya katılırken sadece hazır olmanız yetmez, o yarışmanın kurallarına göre hazırlanmış olmanız gerekir.
Ancak sorun sadece eğitim sisteminde değil, toplumun genelinde yatıyor. Öğretmenin ders anlatımının güzel olması kadar, velinin de ilgili olması çok önemli. Karşılıklı olarak birbirimizi suçlamayı bırakmalıyız. Bundan sonra, dağınık müfredat, öğrencilerin dikkatini dağıtan ve bağımlılık yapan cep telefonları, sınıftaki düzen ve disiplin gibi sayısız sorunu çözmeye odaklanmalıyız.
