Yüksek fiyatlar nedeniyle 50 yaşına kadar ebeveynleriyle yaşayacaklarına dair kuşku duyanlar da var.
Eurostat’ın 2025 yılına ait son verilerine göre Bulgarlar ortalama 27,9 yaşında aile yuvasını terk ediyor.
Bu rakam, 2023’te ortalamanın 30 olduğu döneme kıyasla yaklaşık 2 yıl düşüş gösterse de sosyal medyada tartışma yarattı. 28 yaşında hâlâ anne baba yanında yaşamak geç mi, yoksa günümüz konut fiyatları göz önüne alındığında tamamen normal mi?
Neden ayrılmaları gerekiyor? Bu Bulgar geleneği değil mi; tüm akrabanın tek bir aile evinde yaşaması, diye Facebook’ta Dimitar Tsenov soruyor.
Diğerleri ise gençlerin ebeveynlerinin yanında kalmasının çok daha prosaik bir nedenini görüyor: para.
Her şey emlak fiyatlarına bağlı. 1300 euro maaş ve 650 euro kira ile — ebeveynlerden ayrı yaşamak daha iyi ama ekmek ve tuzla mı? diye yorumluyor Petar Petkov. Snezhina Tsekova’nın görüşü benzer. Tsekova, emlak fiyatlarının ve enflasyonun artmasıyla insanların 50 yaşına kadar ebeveynleriyle yaşayacağını öngörüyor. Mihail Krystev ise eskiden 3-4 kuşağın birlikte yaşadığını hatırlatıyor.
Diğer kullanıcılar ise aileden ayrılmayı olgunlaşma yolunda önemli bir adım olarak görüyor.
İnsanın bağımsız olması iyi bir şey! Bir ömür boyu anne ve babanın eteğinde kalmak yeter, diyor Tsvetelina Banovska kesin bir dille. Ona göre finansal olanaklar önemli ama hiç yalnız yaşamamış bir insan bağımsızlığı öğrenmekte zorlanır.
Bir başkası ise çocuğun evden ne kadar erken gönderilirse o kadar iyi olduğu fikrini ironik bir şekilde karşılıyor: 13 yaşında sokağa atın derim, ama “kutsal evinizden” hiçbir şey almalarına izin vermeyin, kıyafet bile, diye yazıyor John Kostov.
Desislava Paunova başka bir özelliğe dikkat çekiyor. Birçok ailede çocuklar ebeveynlerinin yanında kalıyor ama kendi katına sahip. Diğerleri ise yaşlı ebeveynlerine baktıkları için taşınmıyor.
Yorumcuların bir kısmı istatistiğin gençlerin gerçek ayrılmasını ne kadar yansıttığını da sorguluyor. Adres kaydına göre 30 yaşına kadar bizimleydim, ama aslında 19 yaşından beri bağımsız yaşıyorum, diye anlatıyor Preslav Petrov.
Benzer bir deneyimi Vasil Raev de paylaşıyor. Ona göre öğrenciler ve kiracılar yıllardır başka yerde yaşasalar bile resmi olarak ebeveynlerinin adresinde görünmeye devam ediyor. Benimki 20 yıldır değişmedi ve muhtemelen değiştirmeyeceğim, diye yazıyor.
