Gerçek özgürlük kaybedecek bir şeyin olmaması değil, kaderini değiştirecek kaldıraçlara sahip olmaktır!
Kazandzakis’in mezar taşında “Hiçbir şeye umut beslemiyorum. Hiçbir şeyden korkmuyorum. Ben özgürüm” yazıyor. Güzel. Ama bugün iki vardiya çalışan, ipotek ödeyen ve elektrik faturası için her euroyu sayan birine özgürlük nedir diye sorarsanız, size bir Yunan klasiği alıntılamaz. Onun için özgürlük bir soyutlama değildir, somut bir fiyatı vardır.
Bugün “özgürlük” en kullanışlı perdeye dönüştü,
ardına ekonomik absürtlüklerin saklandığı. Milyonlarca insanın geçim sınırında sallandığını söylediğimizde, neoliberal elit hemen hazır açıklamayı çıkarır: “Pazar özgür, fırsatlar herkes için eşit”. Bu saçmalık! Fırsatlar eşit değil ve hiç de olmadı.
Eğer okulunun kapanmak üzere olduğu küçük bir Bulgar köyünde doğarsan ve en yakın hastane 50 km uzaktaysa, bir sonraki küresel yenilikçi olma şansın sıfıra yaklaşır. Bunun senin kişisel yeteneğin, zekân ya da hırsınla hiçbir ilgisi yok. Bunun ortamla ilgisi var. Londra’nın banliyölerinde doğan çocuk 100 metrelik pistte 80. metreden yarışa başlar. Sen stadyon dışında terliklerle başlarsın.
XXI. yüzyılda yoksulluk kalıtsal bir hastalık haline geldi
Eğer ebeveynlerin gelir merdiveninin dibinde sıkışmışsa ve kaliteli eğitime erişimleri yoksa, onların borçlarını ve yaşam tarzını miras alma olasılığın neredeyse %100’dür. Zenginlik noter senediyle aktarılır, ama yoksulluk sistemin kendisinin DNA’sıyla vasiyet edilir. O, çocuklarımızı alfabeyi öğrenmeden önce kaybeden olarak programlar.
Gerçek özgürlük kaybedecek bir şeyin olmaması değil, Kazandzakis’in dediği gibi. Gerçek özgürlük kaderini değiştirecek kaldıraçlara sahip olmaktır!
Bilmek ki emeğin karşılığı çocuğunun geleceğini güvence altına alacak kadar değerlidir ve o hayatına açık bir borçla başlamaz. Bu pazarla bir mücadele değildir. Bu kırık bir ekonomik kalıtımla mücadeledir.
