Rashko Mladenov, Eli Skorcheva ve Yoana Bukovska 2 Kasım'da prömiyerde.
Ünlü simge sanatçılar, bu yıl 90 yaşına basan Stefan Tzanev'in onuruna bir oyun sergilemeyi kabul etti. Seyircilerin "Adaptasyon", "Üçüncü Katın Eva'sı" ve "Blaga'nın Dersleri"nden hatırladığı Eli Skorcheva; Sofya Tiyatrosu'nda, Gençlik Tiyatrosu'nda ve Ulusal Tiyatro'da unutulmaz bir iz bırakan Rashko Mladenov; "Sonbahar Sonatı"ndaki mucizevi performansının ardından Tiyatro 199'un şöhret duvarına izlerini bırakan Yoana Bukovska, "Dünyanın Çocukları"nı sunuyor. Yer "City Mark Art Center", tarih 2 Kasım saat 19.30. Yönetmen bu yıl Rusçuk'ta genç tiyatro yönetmeni için verilen büyük ödül "Slavi Shkarov"u kazanan Maria Panayotova.
Ünlü yazar, "Dünyanın Çocukları"nı yazma nedenlerini şöyle anlatıyor: "Yeni 'Bulgar Kronikleri'ni bitirmiştim ve tarihten biliyordum ki, 14 yüzyıllık tüm savaşlarında Bulgaristan iki milyon çocuğun bugün ülkemiz dışında okumasından daha az kayıp vermiştir. Bir yandan çocuklarımızın istedikleri yerde özgürce yaşayabilmeleri güzel. Öte yandan - iki milyon genç erkek ve kadını kaybettiğimiz için üzücü. Onlar hâlâ Bulgar isimlerini ve yüreklerini taşıyacaklar, bir şey içtiklerinde Bulgar şarkıları söyleyecekler ve Bulgaristan için gözyaşı dökecekler. Ama onların çocukları için Bulgaristan sadece bir egzotik yer olacak, iki-üç Bulgar kelimesi telaffuz edecekler. Vatanları doğdukları ve okudukları ülke olacak. Yani geleceğimizi kaybediyoruz. Geri dönülmez şekilde. Ve bu çocukların yalnız anneleri ve babaları, büyükanneleri ve büyükbabaları yaşlanıyor. Geri dönülmez şekilde. Bu benim hüzünlü komedim için. Hem çocuklarının ve torunlarının dünyanın bir yerinde mutlu olduklarına seviniyorlar, hem de onları yanlarında olmadığı için ağlıyorlar."
Yıllar önce bugün vefat eden Vəlço Kamaraşev'e röportaj için gitmiştim. O tatlı dilli biriydi ve anlattığına göre kızı Amerika'da yaşıyormuş. Yerleşmiş, şikâyet etmiyormuş. Evet, ama onun yanında değilmiş. Ve birden ağlamaya başladı. O zaman onun kederine çok önem vermedim, kendi hayatıydı. Ama bugün onu korkunç derecede iyi anlıyorum. Kızım Hollanda'da okuyor, üç yıldır görmedim. Hem kızım var hem yok. Bu acı durum için Stefan Tzanev'in "hüzünlü komedi" olarak tanımladığı oyunu yazdı.
