Modern fenomenler der ki, pazar günü insan "topraklanmalı", smoothie içmeli, dalga sesini hissetmeli ve ruh dengesi için meditasyon yapmalı. Ben de protokole uymaya karar verdim. Şortumu giydim, kuma uzandım ve 5 dakika gözlerimi kapadım. İç huzur bulacağıma beynim hemen hesap yapmaya başladı: smoothie, indirimdeki 3 kg domuz boynuna bedel; şemsiye altındaki gölgenin fiyatı ise kriz döneminde kripto paradan daha hızlı artıyor.
Plajdaki gence "talep esnekliği"ni ve fiyatlandırmanın tüketici fiyat endeksine uygun olup olmadığını sordum. Bana baktı, zincirini düzeltti ve akademik bir hassasiyetle cevap verdi: "Kardeş, ya plastik için ödeyeceksin ya da tuvaletlerin arkasındaki asfaltta yanmaya gideceksin." İşte size birinci sınıf piyasa ekonomisi! Adam Smith diplomasını yırtıp garson olsun.
Ama asıl şok balık tezgâhında geldi. Orada çaça balığı, Tokyo'daki siyah havyarlı suşi ile Monako'daki köpek balığı filetosu arasında bir fiyata satılıyor. Bana göre tezgâhtaki çaça şu an ciddi bir kimlik bunalımı yaşıyor. Artık kendini kızarmış balık değil, değerli bir yatırım aracı olarak görüyor. 100 gram sipariş ediyorsun, garson sana sanki Lozenets'te üç tane "yeşil alan" dairesi satın almışsın gibi saygıyla bakıyor. Kısacası plajlarımızdaki fiyatlandırma o kadar soyut ki Salvador Dali kendini saf bir gerçekçi gibi hisseder.
Her şey yolunda yani. Çalışma haftası geliyor, yine kapılar kapanacak ve bakanlıklar, daireler ve her türlü büroda epik toplantılar başlayacak. O idari şaheserler: On tane takım elbiseli ciddi suratlı insan cuma günü bir araya gelip çarşamba günkü raporu tartışıyor, ki bu rapora dayanarak gelecek pazartesinin toplantısı için bir strateji yazılacak.
Neyse. Denge bütçeye, özgür çaça ekonomisine ve yarın bürokrasi yerine biraz gerçek iş yapmayı seçecek herkese şerefe. Seçim bizim.
(Facebook'tan alıntı)
