Ortodoks takvimine göre 24 Ağustos, Aziz Evtihi, Aziz Georgi Limniot, Aziz Tatiyon, Aziz Kozma Etolos ve Aziz Dionisios Egina'nın anıldığı önemli bir gün olarak kabul ediliyor. Halk takviminde ise bu gün "Sessiz Eftihi" (Eftihi Tih) olarak biliniyor ve geleneksel olarak sessizlik, rüzgar ve keten tohumu hasadı ile ilişkilendiriliyor.
1. ve 2. yüzyılın başlarında yaşayan Aziz Eftihi, Vaftizci Yahya'nın yanı sıra İlahiyatçı Yuhanna'nın da öğrencisi olmuş, daha sonra Apostol Pavlus ile birlikte vaazlar vermiştir. Yedi elçiden biri olmamasına rağmen kilise geleneğinde onların misyonerlik faaliyetleriyle yakından anılan Eftihi, birçok ülke ve şehirde seyahat etmiş, piskopos olarak görev yapmıştır. Bilgece vaazları nedeniyle ağır zulümlere uğramış, hapis ve işkencelerin ardından memleketi Sevastopol'de (Sevastia) kılıçla şehit edilmiştir.
Halk inanışlarına göre 24 Ağustos'taki en hayırlı işaret, rüzgarsız ve sakin bir gün olmasıydı. Bunun pratik bir nedeni de vardı: Bu dönem keten tohumu toplama zamanıydı ve şiddetli rüzgarlar tohumları tarlalara savurarak emeği boşa çıkarabilirdi. Hava sakinse, bu durum bereketli günlerin ve iyi bir sonbaharın habercisi sayılırdı. Kadınlar bu günde bir araya gelerek ortak işler yapar, şarkılar söyler ve yaklaşan sonbahar için bereket ve şans ritüelleri gerçekleştirirdi.
"Sessiz Eftihi" gününde dilin korunmasına büyük özen gösterilir; kavga, dedikodu, küfür ve ağır sözlerden kesinlikle kaçınılırdı. İnanışa göre bu gün sarf edilen kötü sözler, hedef aldığı kişiden çok sözü söyleyene geri dönerek daha fazla bela getirirdi. Gün aynı zamanda mistik uyarılarla da çevriliydi; örneğin şafağa uzun süre bakılmaması, orman kenarlarında veya köy sınırlarında yabancı gölgelerin peşine gidilmemesi gerekirdi. Atalar, buralarda dikkatsiz insanları yoldan çıkarıp uzaklara götürebilecek huzursuz ruhların belirebileceğine inanırdı.
24 Ağustos'taki hava durumu da sonbaharın habercisi olarak yorumlanırdı. Bu gün yağmur yağması, kurak bir sonbaharın ve bir sonraki yıl için bereketli bir hasadın habercisi sayılırdı. Bu dönemden sonra sonbaharın yaklaştığı iyice hissedilir; sabah ışıkları daha geç gelir ve günler kısalmaya başlardı. Böylece 24 Ağustos, kilisenin azizleri anma geleneği ile doğanın işaretlerinin okunduğu, sessizliğin bir lütuf sayıldığı kadim halk takvimini birleştirir.
