Maaş öncelik değil. Uygun ücret
ancak hazırlık ve adanmışlık gerektiren bir meslek için önemlidir, diyorlar. Başkentteki 119. ortaokul "Akad. Mihail Arnaudov"daki sınıf öğretmenleri
- Nasıl öğretmenlik mesleğini seçtiniz?
Vera: Küçüklüğümden beri çocuklarla çalışmanın bana en büyük tatmini getirdiğini hissediyordum. Büyüdüğüm çevre ve annemin örneği de bu yönde gelişmek istediğimi anlamama yardımcı oldu. Çocuklarla iletişim kurmak, onların yolunun bir parçası olmak ve büyürken, öğrenirken ve dünyayı keşfederken onları görmek beni her zaman cezbetti. Zamanla öğretmenlik mesleğinin benim için tesadüfi bir seçim olmadığını, gerçekten içimde hissettiğim bir çağrı olduğunu anladım.
Aleks: Benim için öğretmen olmak bir onur ve büyük bir sorumluluk. Küçüklüğümden beri iletişim kurmayı ve çocuklarla ilgilenmeyi sevdim ve bu yavaş yavaş beni öğretmenlik mesleğine yönlendirdi. Her zaman çocuklarla çalışmanın bana tatmin ve anlam getirdiğini hissettim. Onlarla gerçekten çalışmaya başladığımda, doğru seçimi yaptığımdan kesin olarak emin oldum. Öğretmenlik mesleği bana
sadece bilgi öğretmek değil, bir çocuğun büyümesinin parçası olmak ve gelişiminde olumlu bir iz bırakmak imkanı veriyor. Benim için bu, her profesyonel unvandan çok daha değerli.
- Akrabalarınız ve arkadaşlarınız seçiminiz hakkında ne düşünüyor?
Vera: Ailemde üçüncü kuşak öğretmenim. Annem müzik öğretmeni, büyükannem ise çocuk öğretmeniydi, bu yüzden seçimim aile geleneğinin oldukça doğal bir devamı olarak karşılandı, diyebilirim. Elbette ailemden ve arkadaşlarımdan büyük destek alıyorum ve almaya devam ediyorum.
Arkadaşlarım seçimimle gurur duyuyor ve sık sık kendi çocuklarının gelişimi ve eğitimiyle ilgili tavsiye için bana başvuruyorlar. Benim için bu, çok değer verdiğim bir güven göstergesi.
Aleks: Tüm akrabalarım ve arkadaşlarım öğretmen olmamdan son derece mutlu ve gururlu. Günlük hayatımla büyük ilgi gösteriyorlar - sürekli okulda nasıl geçtiğini, çocukların nasıl olduğunu ve iş günümün nasıl geçtiğini soruyorlar. Bazen okul hikayelerimi birlikte yaşadığımı hissediyorum. Özellikle onların desteğini ve ilgisini gördüğümde çok güzel. Yakınlarının mesleğinden mutlu ve tatmin olduğunu görmesi sevindirici. Onların desteği benim için çok önemli.
- Kendinizi maddi olarak iyi hissediyor musunuz, öğretmen maaşı size yetiyor mu ve seçimde öncelikli miydi?
Vera: Kesinlikle maaş öğretmenlik mesleğini seçmemin öncelikli nedeni değildi. Her zaman tatmin ve anlam hissi veren bir yol seçmem gerektiğini düşündüm. Elbette uygun ücret önemlidir, özellikle çok hazırlık, istikrar ve adanmışlık gerektiren bir meslekten bahsediyoruz.
Benim için en büyük tatmin, çalışmalarımın sonuçlarını gördüğümde geliyor - çocuklar ilerlediğinde, başarılar elde ettiğinde ve ebeveynler gelişimlerinden huzurlu ve memnun olduklarında. O zaman öğretmen olarak koyduğumuz emeğin anlamlı olduğunu biliyorum. Ücretin, öğretmenlik mesleğinin gerektirdiği büyük sorumluluk ve emeğe uygun olması gerektiğini düşünüyorum.
Aleks: Dürüst olmak gerekirse, yıllar boyunca farklı mesleklerdeki ücretlerin ne olduğunu hiç merak etmedim. Bu yüzden öğretmen maaşı kararımda öncelikli bir faktör değildi. Benim için çok daha önemli olan çalışma tatmini, çocukların tutumu ve yaptığım işin anlamlı olduğu hissi. Elbette her mesleğin maddi boyutu önemlidir ve öğretmenlerin emeğinin layıkıyla değerlendirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Ama profesyonel yolumu seçerken öncelikli olan çocuklarla çalışmak istemem ve bu alanda gelişmek istememdi.
- Çocuklar sizi nasıl karşılıyor? Çok genç olduğunuz için şaşırıyorlar mı?
Vera: 40 yılı aşkın deneyime sahip mükemmel bir profesyonelle birlikte çalışmak gibi büyük bir şansım var. Bunun hem benim hem de çocuklar için harika bir fırsat olduğunu düşünüyorum, çünkü böylece sınıfımızda farklı kuşaklar, deneyimler ve bakış açıları bir araya geliyor.
Bir yandan,
genç bir öğretmen olarak onlara yaşın büyük hayaller ve hedefler için engel olmadığını göstermeye çalışıyorum,
çalışmaya istekliyseniz. Öte yandan meslektaşım, istikrarın, deneyimin ve mesleğe sevginin zamanla inşa edildiğini ve kanıtlandığını gösteren canlı bir örnek.
Çocuklarla harika bir ilişki kurduk. Benim için önemli olan onların benimle paylaşabileceklerini hissetmeleri ve zor anlarda destek alabilmeleri. Aynı zamanda onlara sınırlar koymaya, yön vermeye ve sadece öğrenciler olarak değil insanlar olarak daha iyi olmaları için teşvik etmeye çalışan biri olmaya çalışıyorum.
Aleks: Çocuklar gerçek hazineler. 15 Eylül'de ilk kez görüştüğümüz ilk buluşmamızı asla unutmayacağım. Endişeliydiler ama aynı zamanda son derece meraklıydılar ve önlerinde ne olacağını merakla bekliyorlardı. Eğitim yılı boyunca kurduğumuz bağ, öğretmenleri olduğum için gerçekten mutlu hissetmemi sağlıyor.
Çocuklar çok farklı ve her birinin kendi karakteri, ilgi alanları ve kendini ifade etme biçimi var. İşte bu da işimi o kadar ilginç kılıyor. Onlara sadece ders anlatan kişi olmadığımı, ihtiyaçları olduğunda başvurabilecekleri biri olduğumu göstermeye çalışıyorum. Elbette öğretmen ile öğrenci arasındaki sınır her zaman net olmalı, ama güvenin çok önemli olduğuna inanıyorum.
Bir çocuk öğretmenine korkmadan bir şey paylaşabildiğinde, aralarında gerçek bir bağ oluşuyor
Ve bu güven zaman, anlayış ve tutumla inşa ediliyor.
- Kader sizi nerede buldu, Vera ve Aleks?
Vera: Aleks ile üniversitede tanıştık. Daha sonra birlikte 119. Ortaokul'da stajımızı yaptık ve işte o zaman ikimiz de bunun ilk profesyonel adımlarımızı atmak istediğimiz yer olduğunu hissettik. Okuldaki atmosfer, öğrencilere yaklaşım ve en çok da ekip - sadece mükemmel profesyoneller değil, aynı zamanda harika insanlar - bizi etkiledi. Bu yüzden stajdan sonra öğretmenlik kariyerimize başlamak için oranın harika olacağına karar verdik. Ve bugün söyleyebilirim ki bu karar bizim için son derece doğal ve doğruydu.
Aleks: Vera ile üniversitede tanıştık. Hatırlıyorum, bir noktada pedagojik staj yapacağımız okulu seçmemiz gerekti. Tam 119. Ortaokul'u seçtik ve böylece okulda ortak yolumuz başladı.
Staj sırasında her geçen gün bu mesleği icra etmek istediğimiz meslek olduğuna daha çok ikna oluyorduk. İlginçti
öğrenci dinleyicisinden gerçek sınıf odasına. Böylece yavaş yavaş belki o zaman hayal etmediğimiz bir şey oldu - üniversitede meslektaş olmaktan iş yerimizde meslektaş olmaya dönüştük.
