Dün Slavi Trifonov'un kendi televizyonuna son verdiği anlaşıldı. 7/8 televizyonunun kapanması dolayısıyla medyanın kadrosunda yer alan popüler muhabir Boris... Borisov, şu sözleri söyledi:
Bu hafta 7/8 televizyonundaydım. Çekim yaptık, güldük, şakalaştık ve her zaman olduğu gibi bir sonraki hafta ne zaman görüşeceğimizi konuştuk. Ayrılırken belki de bu kapıyı son kez kapatıyorumdan habersiz gittim. Dün ise televizyon 7/8'in kapanacağını öğrendim.
Ve içim burkuldu. Çünkü bazen insan son kez yaşadığı bir şeyi fark etmiyor bile. Son çekim günü. Ekiple son kahkaha. Son "hadi, gelecek haftaya". Bunu çok rahat söylüyorsun çünkü bir sonraki haftanın olacağına eminsin. Birdenbire bunun olmayabileceğini anlıyorsun.
Bazı insanlar için 7/8 sadece kapanan bir televizyon. Benim için bu hayatımdan yedi yıl. Yedi yıl anı, arkadaşlık, hayaller, hayal kırıklıkları, başarılar ve zamanla ailem haline gelen insanlar.
Orada nasıl başladığımı bilen çok az insan var. 2019 yılında Slavi bTV'den ayrılıp kendi televizyonunu kurduğunda ben kendimi kanıtlamak isteyen, daha önce pek çok kişi tarafından şans verilmemiş bir gençtim. Ve o zaman mesleki yolumu değiştiren iki kişi oldu. Birincisi Ivo Siromahov'du. Yaratıcı yazı kursunda tanıştık. Ivo benim mentörüm oldu. Hikâye yazdık. Benim bir hikâyemi fark etti, kitapta yayımladı ve yıllar sonra videolarla uğraşmaya başladığımda beni televizyona davet etti. Sadece öyle. Bende bir şey görmüştü.
İkincisi Slavi Trifonov'du. Beni onaylayan ve televizyonda ilk gerçek şansı veren kişi oydu. Başka yerler vermemişti. Bundan sonra ne olursa olsun bunu asla unutmayacağım.
Akşam şovunda kendi köşemle başladım. Her hafta Ivo, Slavi ve ekranlarda şimdiye kadar izlediğim insanlarla omuz omuza çalıştım. 2019'daki heyecanı hatırlıyorum. Hepimiz büyük bir şey yaptığımıza inanıyorduk. İnanılmaz bir enerji, hırs ve Bulgaristan'ın daha önce görmediği bir televizyon yaratma isteği vardı.
Sonra covid geldi, işler değişmeye başladı ve hayatımın en çılgın adımlarından birini attım: kendi televizyon programım. Dış üretim olarak on bölüm. Ben yapımcı, sunucu, reklam yöneticisi, organizatör, bazen kameraman, aydınlatmacı ve daha nicemiydim. Reklamveren aradım, para topladım, stüdyo, teknik ve çekim için ödedim. Sonunda herkesi ödediğimde benim için neredeyse hiç bir şey kalmadı. Finansal olarak çok zordu ama bir saniyesine bile pişman değilim. Bir hayali gerçekleştirdim ve herhangi bir ders kitabının öğretebileceğinden çok daha fazlasını öğrendim.
Bundan sonra "Kuzeybatı'nın Akşamı"nda devam ettim ve son yıllarda "Senaristlerin Şovu"nun bir parçası oldum. Ve tam orada televizyon yayınından çok daha değerli bir şey buldum. Arkadaşlar. Her hafta kahkahaya boğulduğumuz, tartıştığımız, saçmalıklar uydurduğumuz, çekim yaptığımız ve bir aile gibi hissettiğimiz insanlar. Bazen yakınlarımla geçirdiğim zamandan daha fazla zaman geçirdiğim insanlar.
Ve şimdi fark ediyorum ki bu hafta belki de o stüdyoda son kez güldük. O son derece sıradan "gelecek haftaya" belki de aslında bir vedaydı.
Ve tam moralim bozukken Facebook'u açıyorum ve beni daha da üzen bir şey görüyorum. Zevklenen insanlar. Alay edenler. 7/8'in kapanmasını kutlayanlar. İnsanlar, neyi kutluyorsunuz?! Bir televizyonun kapanmasını mı? Bu kadar çok insanın işsiz kalabileceğini mi? 25 yıldan fazla birlikte olan bir ekibin belki de dağılabileceğini mi? Yarın ailelerin ne olacağını merak edeceğini mi? Neden?! Neden böyle olduk?! Bu ulusal özelliklerimizin en çirkinlerinden biri olabilir. Biri başarılı olunca nefret ederiz çünkü bizden fazlası var. Başarısız olunca seviniriz çünkü sonunda düştü. Bir şey yaratırsa eleştirecek bir şey buluruz. Kaybederse alaylarla bitiririz. Hep memnuniyetsiziz, hep birileri suçlu, hep birinin düşmesini bekliyoruz ki kendimizi biraz daha yüksek hissedelim.
Her zaman şunu söyledim: insan Slavi, şovmen Slavi ve politikacı Slavi farklı yönler. Politikasını beğenmeyebilirsin. Kararlarına katılmayabilirsin. Televizyonunu hiç sevmiyor olabilirsin. Bu senin hakkın! Ama neden politik nefret her şeyi silmeli?
Çünkü ben diğer Slavi'yi de tanıyorum. Yıllarca dev bir ekibe iş sağlayan adam. Etrafında aynı insanların 20-25 yıl kaldığı adam. Bunun ne kadar nadir olduğunu düşünün! Kaç işveren insanların neredeyse tüm profesyonel hayatları boyunca onlarla kaldığını söyleyebilir?
Kamuya açıklayacağım isimler olmadan bildiğim kişisel hikâyeler de var. Slavi'nin en zor anlarında insanlara yardım ettiği. Hasta çocuklar, ameliyatlar, yardıma ihtiyacı olan aileler için. Kameralar, reytingler veya alkışlar için değil. Sadece insani hikâyeler. Ve benim için bunlar binlerce kötü Facebook yorumundan çok daha fazlasını anlatıyor.
Ve size bir şey daha sorayım. Bulgaristan'da kaç kişi on yıllarca bu kadar büyük bir ekibi geçindirebilir? Her ay maaş ödeyebilir, stüdyoları, tekniği, programları, tüm bir televizyonu sürdürebilir? Bunun ne kadar finansal risk olduğunu biliyor musunuz? Kaç sinir, sorumluluk ve kaynak gerektirir? Koltuğundan "iflas ettiler" yazmak çok kolay. Yıllarca kendi bir şeyini yaratmak ve sürdürmek çok daha zor.
Evet, 7/8'e yönelik eleştirim de var. Ve tam da bu insanları sevdiğim için söylüyorum. Bence televizyon bugün çok farklı bir seviyede olabilirdi. 2019'daki büyük hırsları, büyük televizyon isimleri, yeni formatlar, gerçek bir eğlence televizyonu konuşmalarını hatırlıyorum. 7/8'in bTV ve NOVA'ya ciddi bir rakip olabileceğine inanıyordum. Ama zamanla politika eğlencenin yerini almaya başladı, yeni formatlar giderek azaldı ve o ilk rüya solmaya başladı. Bu benim kişisel acım. Her şeyin ne kadar güçlü başladığını ve ne kadar çok şeyin olabileceğini gördüm.
Ama yanlış bir yön, 25 yıllık emeği silmez. Binlerce programı, konserleri, kahkahayı, şans bulan yetenekleri ve bu ekibin yanında profesyonel olarak büyüyen insanları silmez.
Slavi'nin başka bir planı olup olmadığını bilmiyorum. Bunun kesin son mu yoksa bir gün yeni bir başlangıç olur mu bilmiyorum. Samimiyetle yeni bir başlangıç olmasını umuyorum! Ama eğer bu son ise, 7/8'i kapanma haberiyle hatırlamayacağım. Onu ilk kez eşiğinden girdiğim günle hatırlayacağım. İlk köşemden önceki endişeyle. Bana inanan Ivo'yla. Bana şans veren Slavi'yle. Kendi programımı yapma çılgınlığıyla. Karnım ağrıyana kadar güldüğüm senaristlerle. O zaman bunun bir gün bu kadar çok özleneceğini bilmediğim tüm o sıradan günlerle hatırlayacağım.
