Maksim Samorukov, Rusya-Balkan ilişkilerine dair aylık mektuplarının ilkinde, Gazprom ve Lukoil'in işletmelerini satmasının Moskova'nın bölgedeki çıkarları ve nüfuzu üzerindeki etkisini değerlendiriyor.
Rusya, Ukrayna'yı tam kapsamlı işgalinin talihsiz dördüncü yıldönümüne yaklaşırken, Moskova'daki tüm gözler Kiev ve Washington ile yapılan üçlü görüşmelere çevrilmiş durumda. Kimileri en azından acımasız savaşa bir ara verecek bir atılım umuyor, kimileri ise Rusya'nın içi boş ABD vaatleri karşılığında çok fazla taviz verebileceğinden korkuyor. Ancak herkes, büyük güçlerin güç kullanarak ve çıkara dayalı anlaşmalarla nüfuz alanlarını belirlediği yeni bir dünya düzeni ihtimalinden heyecan duyuyor gibi görünüyor.
Rusya, kurallar ve değerler konusundaki ısrarıyla Avrupa'yı, ortaya çıkan uluslararası düzenlemelerde önemsizleşmeye mahkum olarak görüyor, bu nedenle Rusya'nın Avrupa enerji pazarındaki varlığının son kalıntılarının sökülüp atılmasına çok az dikkat ediliyor. On yıllardır Moskova'nın enerji sektöründeki üstünlüğü, Avrupa'nın hiçbir yerinde olmadığı kadar Balkanlar'da yerleşikti. Ancak şimdi, milyarlarca dolarlık yatırımlar kamuoyunda hiçbir yankı uyandırmadan Rusya'nın elinden kayıp gidiyor.
Geçtiğimiz birkaç hafta içinde, iki Rus enerji devi - Gazprom ve Lukoil - Balkan varlıklarının satışını sanki önemsiz bir ayrıntıymış gibi rutin bir şekilde duyurdu. Savaşın yol açtığı çöküşün ardından, daha geniş Avrupa'daki çok daha büyük işletmelerinin yıkıma uğradığını gören şirketler için, Balkanlar'daki kayıpların 2022 depremine kıyasla sadece artçı sarsıntılar gibi görünmesi anlaşılabilir. Yine de, anlaşmaların alıcı tarafındaki Balkan devletleri için Rusların çıkışı, jeoekonomik konumlarında tektonik bir değişim anlamına geliyor.
