Her yaşam Tanrı'dan bir armağandır. Bizi kendi suretinde yarattı. Farklıyız, eşit ve aynı haklara sahibiz. Hiç kimse ayrımcılığı, ihmal edilmeyi, manipüle edilmeyi hak etmez. Hetero ve homo ayrımı bile biraz saçma, garip ve gereksizdir.
Tanrı insanların kalplerine bakar, eğer temizse sorun yok. Ben insanlara şu şekilde bakmıyorum, komşusunu seven ve pek sevmeyen olarak. Temel Tanrı emri, en önemli ikisinden biri. Bu gereksiz ayrımda, hem birilerinde hem diğerlerinde iyi ve pek iyi olmayan insanlar var. Çoğul en yanıltıcıdır. Her bir insan ile Tanrı arasında ne oluyor, kişisel işleri. Ve evet, herkesin sevme hakkı var. Sınırlarımıza saygı duyduğumuz sürece. Ve evet, hetero insanlar arasında da kötü babalar, anneler olduğu argümanı bir gerçektir. Ama bu norm değildir.
Ailenin eşcinsel olması normal değildir, çünkü erkek ve kadın hayat yaratır. Bunlar sadece gerçeklerdir, onlarla çatışmamalı, kabul etmeli ve gerçeklere göre yaşamalıyız. Norm bu durumda en önemlisidir, değiştirilmemelidir.
Kesinlikle kimsenin dokunmaya hakkı olmadığı bir bölge vardır: Çocuklar. Eskiden beri neden bilinmez çocuklara borçluymuş gibi davranılır - otobüste yer vermek, sırada beklemek, yetişkinler onlara 'sen' diye hitap eder, sanki yeterince saygıyı hak etmiyorlarmış gibi. Ama çocuklar saf insandır ve tüm sevgimizi, ilgimizi ve korumamızı hak eder. Salinger'ın uçurumun kenarında durup her yaklaşan çocuğu kurtardığını hayal eden kahramanı gibi.
Cinsiyet politikalarına ihtiyaçları yoktur. Karar vermek için olgun değillerdir. Zorla dayatılan hiçbir şey iyi çalışmaz. Daha üstü kapalı dayatılan fikirler de vardır. Çeşitli sanat formlarında eşcinsel ilişkilerin normalliği dayatılmaktadır, örneğin popüler çizgi film 'Peppa Pig'de iki anne kutup ayısı bir çocuk yetiştirir, 'Loud House'da farklı cinsellikten çocuklar vardır, yetişkin filmlerinde yıllardır bir gey karakter veya farklı ırklar zorunludur. Sanki anlattığın hikaye önemli değil, 'doğru' olmak için öğeleri zorla sokuyorsun. Tamamen saçmalıktır!
Son yıllarda Avrupa, cinsiyet, kimlik, aile ve eğitimin rolü hakkında giderek kızışan bir tartışmaya tanık olmaktadır. Ancak bu tartışmanın merkezinde genellikle en önemli katılımcı fark edilmemektedir: çocuk.
