İngiltere'de yaşanan inanılmaz bir aile hikayesi, iki İngiliz vatandaşının hayatını tamamen değiştirdi. 60 yaşındaki Dave Green ve 53 yaşındaki Andrea Ermston, yıllarca süren arkadaşlıklarının ardından, aslında doğumda ayrılmış biyolojik kardeş olduklarını öğrendiler.
Dave Green ve Andrea Ermston'ın hikayesi 2005 yılında Manchester Havalimanı'nda başladı. Green havalimanındaki otogarı yönetiyor, Ermston ise otomatik makinelere servis hizmeti veriyordu. Tesadüfen tanıştılar ve aralarında hemen tarif edilemez bir yakınlık oluştu.
İkili kısa sürede ayrılmaz dostlar haline geldi. İki yıl boyunca her gün telefonda konuşuyor, mesajlaşıyor ve hatta çoğu zaman birbirlerinin cümlelerini tamamlıyorlardı.
Bir gün sohbet sırasında Dave, neredeyse hiç anlatmadığı bir şeyi paylaştı. Evlatlık olduğunu ve doğum adının Stuart Proudlove olduğunu söyledi. Aslında bu gerçeği 10 yaşında öğrenmişti.
Bu isim Andrea için bir şok etkisi yarattı. Onun kızlık soyadı da Proudlove'du ve annesi yıllardır kendisinden önce doğan ve evlatlık verilen bir oğlu olduğunu anlatıp duruyordu.
'Donup kaldım. Tek kelime edemedim,' diye anımsıyor Andrea. Hemen annesi Susan'ı aradı ve kayıp kardeşinin doğum tarihini kontrol etti. Tarih tamamen uyuşuyordu: 24 Mart 1966.
Andrea vakit kaybetmeden Dave ile buluştu ve onu arabasına bindirdi. Annelerinin evine doğru giderlerken Dave birden yolun tanıdık geldiğini fark etti. Yıllardır havalimanı çalışanı olarak kullandığı otobüs hattı, biyolojik annesinin evinin ve kız kardeşinin okulunun önünden geçiyordu. Hiç bilmeden, doğduğu aileye sadece birkaç metre uzaklıktaydı.
Nihayet kapıdan içeri adım attığında herkes gözyaşlarına boğuldu. Kucaklaşmalar, kahkahalar ve kimsenin yaşayacağına inanmadığı anlar yaşandı. Annenin evindeki şöminenin üzerinde hâlâ Dave'in bebeklik fotoğrafı duruyordu – evlat edinildikten kısa süre sonra ailesi tarafından gönderilmişti. İlginç olan, aynı fotoğrafın yıllardır Dave'in evlat edinen ailesinin evinde de sergileniyor olmasıydı.
Andrea, bir erkek kardeşi olduğunu çocukluğundan beri biliyordu. Hatta annesine bir gün onu bulacağına dair söz vermişti. 'Oynamak için onu bulmak istiyordum,' diye anımsıyor. Yıllar sonra bu söz gerçeğe dönüştü. 'Sözümü tuttum,' diyor Andrea. Ailesi ayrıldığı için bir yerlerde bir kardeşi olduğu düşüncesi, zor yıllarda ona güç vermişti.
Dave ise biyolojik annesini hiç aramadığını itiraf ediyor. Evlat edinen ailesi ona mutlu bir çocukluk yaşattığı için hayatında bir boşluk hissetmemiş. 'Hayatımda neredeyse hiç olumlu bir şey yoktu, en iyi arkadaşımın aslında kız kardeşim olduğunu öğrendim,' diyor Dave. Ancak kader başka türlü yazılmış. Gerçeği öğrendikten sonra kardeşler, kaybettikleri yılları telafi etmek için Staffordshire'da birlikte yaşamaya karar vermiş.
Anneleri artık hayatta değil, ancak ikisi de ölmeden önce oğluna yeniden sarılabildiği için mutlu. Andrea, annesinin son anlarında oğlunun iyi bir hayat sürdüğünü görmenin huzurunu yaşadığını belirtiyor. Dave ve Andrea bugün, 'Birbirimizi bulmak piyangoyu kazanmak gibiydi,' diyor.
