Siyaset çifte standartları uzun zamandır tanır. Ancak öyle anlar vardır ki bu standartlar o kadar bariz hale gelir ki artık büyük basın toplantıları, parlamento oturumları veya televizyon programları ile gizlenemez. İçişleri Bakanı İvan Demerdzhiev'in durumu işte tam olarak böyle görünüyor. Kendi ceza yargılamasıyla ilgili ağır sorulara net yanıt vermekten kaçınan bir adam, ama bir muhalefet partisi liderinin özel hayatının ayrıntılarına görünür bir istekle dalıyor.
Demerdzhiev'in kendisi yeni kişisel belgeler davası kapsamında suçlanırken ve savcılığa tanıklara olası baskı yapıldığı ve kendi davasının gidişatını etkilemeye çalıştığı yönünde ihbarlar sunulmuşken, bakan, Delyan Peevski'nin ne zaman, kiminle ve ne kadar parayla uçtuğunu takip etmek için önemli bir kurumsal kaynak ayırıyor.
Kendisiyle İlgili Yanıtlar Yok, Başkalarına Sorular Var
Son haftalarda toplum, İvan Demerdzhiev'den Peevski'nin uçuşları hakkında çok şey duydu. Rotalar, havayolları, yolcular, yaklaşık değerler, yabancı ortak servisler ve varsayılan finansman kaynakları hakkında bilgiler duydu. Ancak bakanın kendisini ilgilendiren sorular hakkında neredeyse hiçbir şey duymadı.
Kendisindeki davanın neden gelişmeden beklediğini duymadı.
Kalin Stoyanov'un ihbarında kendisine karşı cezai kovuşturmayla bağlantılı kurum temsilcileriyle toplantılar düzenlediği iddialarının doğru olup olmadığını duymadı.
Ne bu tür toplantılar yapıp yapmadığına ne de uzmanların 'rastlantısal olmadığı' için lehine sonuçlanacağına inandığı yeni bir bilirkişi incelemesi atanmasını gerçekten yorumlayıp yorumlamadığına dair net bir yanıt duymadı.
Kamu Yararı Nerede Biter, Özel Hayat Nerede Başlar?
Parlamentoda Demerdzhiev, Delyan Peevski'nin uçuşları hakkında rotalar, tahmini masraflar, yolcular ve seyahatlerin organizasyonuyla bağlantılı kişiler dahil olmak üzere ayrıntılı raporlar sundu. Üstelik bunlara bariz yalanlar da eklenmişti.
DPS liderinin yanıtı sert oldu.
"Bakan Demerdzhiev, benim ve ailemin ödediği uçuşlar nedeniyle özel hayatımı yasadışı bir şekilde araştırdı" dedi Peevski.
Ona göre devlet, herhangi bir kuruş kamu kaynağı kullanılmamışken kişisel seyahatlerini takip etme yetkisine sahip değil.
"Bundan sonra özel hayatım bana aittir. Kamu kaynağı harcamalarım için kullanılmamışsa, kimsenin konusu değildir" diye ekledi.
Bu temel bir soruyu gündeme getiriyor: Kamu yararı nerede biter ve özel hayat hakkı nerede başlar?
Peevski'nin bugün söyledikleri muhtemelen doğru. Şimdiye kadar konuştuğunda hiç kimse onu yalanlamadı. Peki Demerdzhiev tam olarak neyi kontrol ediyordu? Peevski tarafından ödenen uçuşları. Ve bu durumda sorun nerede?
Özel Hayatın Siyasi Silah Olarak Kullanılması
Devletin herhangi bir olası suç ihbarını araştırmaya hakkı olduğu tartışmasızdır.
Ancak bir içişleri bakanı, devlet fonlarının kullanıldığını iddia etmeden muhalefet liderinin özel uçuşları, yol arkadaşları, aile seyahatleri ve kişisel harcamaları hakkında kamuoyu önünde konuşmaya başladığında, ister istemez yasal denetim ile kurumların siyasi amaçlı kullanımı arasındaki çizginin aşılıp aşılmadığı sorusu ortaya çıkıyor.
Hele ki bu tür veriler, yetkili makamlar soruşturmalarını tamamlamadan parlamento tartışmalarına ve kamuya açık imalara konu olduğunda. Açıktır ki bugün Parlamento'da yaşananlar çok fazla gürültüydü, medya önünde yapılan bir gürültüydü. PP-DB ve Demerdzhiev için uygun olan medyanın, Peevski'yi en az birkaç gün daha kullanabileceği malzemeye sahip olması için. Ve içişleri bakanı için biraz şüpheli bir medya şöhreti. Onun aşırı kamusal görünme egosunu tatmin etmek için.
Kendi Toplantıları Hakkında Sessizlik
Bu tezat, Demerdzhiev'in kendisine yönelik ihbarlar ışığında daha da güçleniyor.
Bakan siyasi rakibinin kişisel seyahatleri hakkında ayrıntılı yorumlar yaparken, toplum kendi ceza yargılamasıyla ilgili olarak kurum temsilcileriyle görüşüp görüşmediğine dair bir yanıt beklemeye devam ediyor.
Aleyhindeki davanın düşürülmesi için seçenekler arayıp aramadığını.
Yeni bilirkişi incelemesinin lehine olacağını, çünkü uzmanların 'rastlantısal olmadığını' gerçekten söyleyip söylemediğini.
Bunlar onun özel hayatını değil, kamu yetkisinin kullanımını ilgilendiren sorulardır.
Ve toplum bu konularda hâlâ yeterince net açıklamalar alamıyor.
Kurumlar Seçmeye Başladığında
Paradoks açıktır. Bir muhalefet liderinin özel hayatı ayrıntılı kamu analizlerine konu oluyor.
Bakanın sanık olduğu bir davadaki kendi temasları sessizliğe gömülüyor.
Böylece yavaş yavaş bir çifte standart hissi oluşuyor - siyasi rakiplere karşı bir katılık ve kendine karşı tamamen farklı bir yaklaşım.
En Tehlikeli Örnek
Hiç kimse yasanın üstünde değildir. Ancak bir ilke daha geçerlidir: Yasa herkes için aynı olmalıdır.
Ve bakan, kendi ceza yargılamasıyla ilgili rahatsız edici sorulardan kaçınırken muhalefet liderinin özel hayatının ayrıntılarını anlatmak için parlamento kürsüsünü kullandığında, toplum ister istemez devletin gücünün seçici bir şekilde kullanılıp kullanılmadığını sorgulamaya başlıyor.
Çünkü en tehlikeli çifte standart siyasi olan değildir.
En tehlikelisi kurumsal olandır.
Bu, iktidarın muhaliflerinin özel hayatına girme hakkına sahip olduğunu düşündüğü, ancak kendi eylemleriyle ilgili soruları aynı açıklıkla yanıtlamayı reddettiği zaman başlar.
Ve bugün Parlamento'da ortaya koyduğu iddiaların çoğu yanlış çıkarsa Demerdzhiev yarın ne söyleyecek?...
