Sofya'daki arena, Avrupa voleybol şampiyonasında seyirci rekoru kırdıktan sonra bir anda “havuz”a döndü. Gözyaşı havuzu. Bulgaristan'ın sevilen uzun boylu gençleri 2-0 öne geçti ama erkekler Avrupa Voleybol Şampiyonası'nda Almanya ile oynanan son 16 turunda 2-3 mağlup olarak acı bir geri dönüşe uğradı. Ve elendi. Grup aşamasının son maçında dünya 1 numarası Polonya'yı yenmelerinin ardından. Ve tüm milletin, özellikle de kendilerinin en çok istediği çeyrek finalde yine “Polonya ekibi” ile karşılaşma hayali suya düştü.
Yüzlerce çocuk beyaz-yeşil-kırmızıya boyanmış ya da Bulgar bayrağı tutuyordu, duygularını tutamadı. Yüzlerine çizilmiş bayrakların üzerinden gözyaşları süzüldü, kağıt bayrakları da ıslattı. Ebeveynler onları sakinleştirmeye çalıştı. Maç sırasında topu geri gönderen ya da havluyla sahayı silen voleybol oynayan çocuklar yere yığıldı. Bazıları teselli edilemez şekilde hıçkırdı. Bulgar organizatörler onları kucakladı. Ayaklarının üzerine kaldırdı. Ve onlara şöyle dediler: “Siz gururlu Bulgarlarsınız, yerde kalamazsınız. Ayağa kalkmalısınız. Ve bizim çocuklarımız da ayağa kalkacak. Ve yine çok sevinç olacak. En güzel şeyler önümüzde. Bu sadece bir ders. Bu sadece bir maç.”
Sofya'da Avrupa Şampiyonası boyunca voleybol gerçekten “sadece bir maç” seviyesini aştı. Gerçek bir ilhama dönüştü. 2025 Dünya Şampiyonası'nın en genç takımı olan dünya ikincisi, Bulgar genç kuşağının idolü haline geldi. Her maçta salondaki binlerce kişi arasında çok sayıda çocuk göze çarpıyordu. Ve her karşılaşmanın ardından voleybol sevdalıları uzun süre imza dağıttı ve yorgun olmalarına, ayaklarının eve çabuk dönmek istemesine rağmen miniklerle fotoğraf çektirdi. Sonra salonun hemen önünde yeni bir çocuk dalgası onları bekliyordu; hayallerine dokunmak isteyenler ya da en kötü ihtimalle karanlıkta evlerine dönerken onlara el sallamak isteyenler.
Çocuklar. Onlar ışıktır. Onlar hayal edilen geleceklerdir. Onlar şimdiki voleybol milli takımımızın en büyük zaferidir. Çünkü Bulgaristan'ın çocukları onların gibi olmak istiyor. Ve bu yüzden Avrupa Şampiyonası'ndan elenmelerinin hemen ardından Sofya'da 12 binden fazla seyirci önünde onlar gibi acı çekmeye başladılar.
En karanlık yer ışıklar altındaki salonda oyuncuların ruhundaydı. Genç Bulgar çocukları. Erkekler EuroVolley 2026'nın 24 katılımcısı arasında dördüncü en genç takım. Gianlorenzo Blengini'nin seçtiği 14 oyuncunun ortalama yaşı 24,36. Avrupa Şampiyonası'nda dokuz ilk kez oynayan. Üstelik evinde, o sınırsız sevgi ortamında. Ve tam burada. Tam şimdi. Her şey çöküyormuş gibi.
Bulgar voleybolcuları sahadaki koltuklardan kalkamıyordu. Birçokunda öfke okunuyordu. Diğerlerinin gözleri de tribündeki çocuklar gibi yaşarmıştı. Ve havuzu dolduruyordu. Ama aslında bu çocuklardan bazıları çocuk tanımına çok yakın, ilk erkekler Avrupa Şampiyonası'nda gururla savaşıyor olsalar da. 19 yaşındaki Jasmin Velichkov gibi. Smaçör olarak oynayan ve libero olarak forma giyip yeni büyük favorilerden biri haline gelen oyuncu. Bulgar çocuklarının yetenekli olduğunu ve başarabileceğini gösteren sembol. Tam o karanlık anda Jasmin takım arkadaşlarından biraz ayrı kalmıştı, en uç koltuğa oturmuştu. Yüzünü ellerinin arasına almıştı. Durmaksızın ağlıyordu. Ve kalbi ağlıyordu. Sahada yandığı gibi. Bu anda ezilen genç voleybolculara Bulgar spor başarısının sembolü Hristo Stoichkov yaklaştı. Altın Top sahibi her eğilen başı kaldırdı, babacan bir şekilde genç voleybol aslanlarını kucakladı, cesaret verici sözler söyledi. Koltukların ucunda hıçkıran Jasmin'i gördü. Yanağına çok hafif bir tokat attı, uyandırmak için. Yüzünü ona yaklaştırdı. Başını kaldırması için konuştu. Ve onu ayağa kaldırdı. Yetenekli Bulgar çocuklarının sembolü olan Jasmin, gözyaşlarının arasından kısa bir gülümseme sızdırmaya güç buldu. Ve kalktı.
Seyirci dağılmıyordu. Çok sayıda çocuk salonda kalıyordu. Ve arenada herkes için ağır bir an olmasına rağmen “Bulgar kahramanları” tezahüratı durmadı. Voleybol kahramanları insanların yine onlarla olduğunu anladı. Sadece kolayda değil, gümüş madalyaların ardından Aziz Aleksandr Nevski Meydanı'nda, zor zamanda da, arenanın salondan havuza dönüşmüş hali, Almanya'ya karşı dramatik mağlubiyetin yaşandığı EuroVolley 2026'da.
Daha bu gelişmeye rağmen takımın çocukları tribündeki kızlarla erkeklerle uzun süre kaldı. Kaybın ilk anında en çok acı çeken Jasmin, salonda bir saatten fazla kaldı; sunulan her kağıda, topa ve formaya imza attı. Birçok telefonla selfie yaptı. Ve yeniden gülümsedi.
Gece yarısını geçmişti. Sofya'daki arenanın önündeki fan zonundaki küçük sahada çocuklar karanlıkta voleybol oynuyordu. “Bugün çocuklar gibi olmamızı isterdim; hayal kırıklığı için ağlayıp sonra oyunu hızla yeniden başlatmak”, yanında birçok şimdiki voleybol milli oyuncusunun büyüdüğü bir arkadaş olan Yoana Goçeva paylaştı.
Milli takım ve taraftarlar için gece kolay değildi. Uykuya dalması zor gecelerden. Ama arenanın önündeki o çocuklar da gece uyumadı. Karanlık bir yol seçmemişlerdi. İlham bulmuşlardı. Hayal etmeye devam ediyorlardı. Voleybol oynamaya devam ediyorlardı. Takımları tekrar bölüyorlardı. Ve bizim takımımız ayırmıyor. Bizi yine bir araya getirecek.
P.S. Polonya dünya şampiyonu olmadan önce Avrupa Şampiyonası'nda son 16'da elendi. Üstelik her iki dünya şampiyonluğundan önce. Bir kez Bulgaristan'dan, 2013'te, Polonya topraklarında. 2014'te dünya şampiyonluğu. İkinci kez Slovenya'dan 2017'de, yine Polonya topraklarında. 2018'de dünya şampiyonluğu. Şu anda Polonya dünya 1 numarası. Milletler Ligi'nin güncel şampiyonu. Güncel Avrupa şampiyonu. Takımları EuroVolley 2026'daki 24 takımın en deneylisi; ortalama yaş 29,19. Genç ve güçlü Bulgar çocuklarından yaklaşık 5 yaş büyük.
