2015 yılında bir Bolivyalı ormanın yakınındaki yolda bir yavru kedi buldu ve sahiplendi. Bir yıl içinde bunun ev kedisi olmadığı anlaşıldı, bu yüzden Bolivyalı hayvanı yerel bir rezervata teslim etti. Oradan yabanıl kediler uzmanı biyolog Paola Nogales-Askaruns ile iletişime geçildi. Kendisini arayanlar ellerinde "garip" bir kedi olduğunu söylediler.
Fotoğraflarda kedi gerçekten alışılmadık görünüyor: ev kedisinden daha küçük, kısa yuvarlak kulakları, uzun bıyıkları ve küçük bir burnu var.
Nogales-Askaruns hayvanı kendi gözleriyle görmek için Bolivya Andları'nın subtropikal yamaçlarındaki rezervata gitti. National Geographic'e verdiği röportajda kediyi gördüğünde yüzlerce fotoğraf çektiğini söyledi. Ancak bunun yeni bir tür olabileceğini fark etmemişti.
Aslında benzer bir olay son derece nadirdir, yeni bir tür keşfinin mutlaka bilime yabani doğada bilinmeyen bir hayvan bulmayı gerektirmediği gerçeğine rağmen.
Türler aslında zengin müze koleksiyonlarını inceleyerek keşfedilebilir. Onlarca veya yüzlerce yıl önce toplanıp yanlış sınıflandırılmış örnekler sık sık depolarında bulunur. Ya da genetik analiz, dış görünüşte son derece benzer olan türlerin en iyi ihtimalle uzak akraba olduğunu ortaya çıkarır. Ancak bu kedilerle ilgili böyle bir durum neredeyse bir asırdır yaşanmıyordu.
2019'da Nogales-Askaruns Brezilya'da yaşayan yabanıl kediler hakkında bir broşür hazırlarken, üç yıl önce gördüğü hayvanın diğer her şeyden farklı olduğunu fark etti; lekeleri aynı boyuttaki diğer türlere göre daha büyüktü.
Biyolog genetik analiz yapmaya karar verdi ama gerekli becerilere sahip değildi. Çalışmayı sadece bu "garip" Bolivyalı kediyle değil, Leopardus tigrinus türünü genel olarak anlamak için Belçika'dan Peru'ya kadar diğer ülkelerden uzmanlarla bir araya geldi. Leopardus tigrinus Bulgarca'da "onsilla" olarak biliniyor.
Küçük yabanıl kedilerin daha önce sanılandan çok daha çeşitli olduğu ortaya çıktı.
1775'te keşfedilen Leopardus tigrinus türü uzun zamandır yeniden gözden geçirilmesi gerekiyordu. Bilim insanları bu isim altında en az dört türün gizlendiğinden şüpheleniyordu. Bu netlik, ayrı bir türü temsil eden ve özel koruma gerektiren kedilerin olup olmadığının belirlenmesine yardımcı olur. Leopardus tigrinus olarak kabul edilse de, bunların böyle olmayabileceği çok sayıda kedi var gibi görünüyor.
Araştırmacılar birkaç düzine hayvanın genomlarını analiz etti. Bunlar hem müze örneklerini hem de çağdaş örnekleri içeriyordu; sonuncusu rehabilitasyon merkezlerindeki hayvanlar ve otomobiller tarafından ezilenlerdi.
Analiz birkaç ilginç sonuç verdi. İlk olarak, Leopardus tigrinus ortak adının dört farklı türü kapsadığı yönündeki uzun süredir devam eden hipotez doğrulandı: kendisi Leopardus tigrinus, ayrıca Leopardus guttulus, Leopardus emiliae ve Leopardus pardinoides.
İkinci olarak, bilim insanları Peru'dan gelen yeni bir alt türü tanımladı; Leopardus tigrinus antisuyo.
Ve son olarak, Paola Nogales-Askaruns'un 2016'da karşılaştığı gizemli kedi tamamen yeni, beşinci bir türün temsilcisi çıktı. Genetik analiz bu türün Leopardus tigrinus/pardinoides hattından 1,4 milyon yıl önce ayrıldığını gösterdi. Tilcayo kelimesi Bolivya'da benzer kedileri belirtmek için kullanıldığı için Leopardus tilcayo olarak adlandırıldı.
Bu terimin kökeni belirsiz: ne İspanyolca'da ne de Keçuva'da benzer bir kelime yok. Ayrıca çalışma sırasında ikinci böyle bir kedi keşfedildi; bu çalışma başlamadan önce Nogales-Askaruns bir dişi yakaladı, tüy örneği topladı, fotoğrafladı ve serbest bıraktı. Popülasyonun gerçek büyüklüğü bilinmiyor.
Bu çalışmada kullanılan fotoğraflarda çıplak gözle farkı görmek aslında zor. Bazıları daha uzun tüylere sahip, diğerleri daha yoğun kuyruklara sahip, bazıları daha açık lekeler taşıyor. Örneğin 1,5–2 kilogram ağırlığındaki Leopardus tilcayo, başlangıçta karıştırıldığı tür olan Leopardus tigrinus'tan kalçalarındaki daha büyük, düzensiz lekeler, nispeten daha uzun ve daha kütleli kuyruk ve kuyruğunda ince çizgiler yerine düzensiz lekeler ile ayrılıyor.
